Odkrywaj

Nuccio Bertone (2012) – losowa fura #123

Poniższa publikacja jest czwartym rozszerzonym artykułem serii #LosowaFura. Cykl ten realizowany jest na facebookowym profilu regularnie, a nowy tekst pojawia się raz w tygodniu. Na Motorewers.pl będę publikować bardziej rozbudowane historie tych pojazdów, wzbogacając je o dodatkowe informacje, szczegóły i zdjęcia. Takie artykuły nie będą publikowane regularnie i po kolei od pierwszego numerka, ale właśnie… w sposób losowy!

Oryginalny wpis: Losowa fura – #123 [27 maja 2026]

Wszystkie opisane pojazdy tej serii znajdziecie w dedykowanej kategorii poniżej.

Autor: Rastoporte

Nuccio na 100-lecie Bertone

Bertone Nuccio powstało w 2012 roku z okazji 100-lecia Carrozzeria Bertone. Nazwa była hołdem dla Giuseppe „Nuccio” Bertone, syna założyciela firmy Giovanniego Bertone. To właśnie Nuccio rozwinął rodzinny zakład i pod jego kierownictwem powstała spora część samochodów, z którymi kojarzymy Bertone. Samochód ten miał przypominać o najbardziej charakterystycznych projektach, czyli klinowatych autach z końca lat 60. i lat 70.

Najpierw makieta, później samochód

Historia Nuccio jest trochę bardziej skomplikowana, niż może się wydawać. Pierwszy samochód Bertone pokazało w marcu 2012 roku podczas salonu w Genewie. Był to pełnowymiarowy model stylistyczny, który nie jeździł.

Pierwszy prototyp, jeszcze bez przednich lamp z Ferrari | dupontregistry.com

Bertone równolegle pracowało jednak nad drugim, funkcjonalnym egzemplarzem. Jeżdżące Nuccio ukończono przed salonem w Pekinie w kwietniu 2012 roku. I to właśnie ten samochód istnieje do dzisiaj. 

Różnice są widoczne na pierwszy rzut oka. Wersja drogowa dostała normalne reflektory nad przednim pasem świetlnym, poszerzoną przednią szybę i pojedynczą wycieraczkę. Reflektory są chyba jedynym elementem mogącym sugerować pochodzenie dawcy mechaniki, czyli Ferrari F430 z 2005 roku.

Budowa działającego Nuccio pochłonęła około 15 000 roboczogodzin. Bertone wyceniało wtedy cały projekt na około 2 miliony euro. 

Tak wygląda drogowa wersja auta | RM Sotheby’s

Ferrari pod spodem

Ferrari F430 dostarczyło centralnie umieszczony silnik V8 o pojemności 4,3 litra, sześciobiegową zautomatyzowaną skrzynię oraz sporą część mechaniki. Napęd trafiał na tylne koła.

Z deklarowaną mocą jest trochę zamieszania. Standardowe F430 miało około 490 KM, ale większość źródeł wskazuje na 480 KM w Bertone. Skąd ta różnica, nie wiadomo, ale najbezpieczniej będzie przyjąć, że mechanika pozostała bardzo bliska seryjnemu Ferrari F430 i Nuccio oferowało około 480 – 490 KM. Podobnie z osiągami, trzeba założyć, że będą zbliżone do F430, ponieważ oficjalnych pomiarów brak.

Współczesny klin Bertone

Nuccio ma 4,8 metra długości, 1,95 m szerokości i tylko około 1,22 m wysokości. Rozstaw osi wynosi 2,6 metra. Najbardziej charakterystyczny jest profil. Przód jest bardzo niski, szyba mocno pochylona, a dach płynnie przechodzi w szeroki tył. Kabina została przesunięta do przodu, podobnie jak w dawnych konceptach Bertone z silnikiem centralnym.

Nadwozie jest szare, natomiast dach i część elementów dostały pomarańczowe wykończenie. Klasyczną tylną szybę zastąpiła kamera przekazująca obraz na ekran we wnętrzu. Nie brakuje też drobnych dziwactw. Drzwi unoszą się do góry, a dolne partie boków pokryto niewielkimi otworami układającymi się w charakterystyczny wzór. Z tyłu znalazł się bardzo szeroki pas świateł i ogromny dyfuzor.

Kształt klina i świetne proporcje. Z tej perspektywy Nuccio Bertone wygląda obłędnie | dupontregistry.com

Światło stopu z przodu

Jednym z ciekawszych pomysłów zastosowanych w Nuccio było oświetlenie. Przez cały przód samochodu biegnie poziomy pas LED. Bertone opatentowało rozwiązanie, w którym jego część pełniła funkcję przedniego światła hamowania. Podczas hamowania światło z przodu zmieniało się na niebieskie, informując pieszych znajdujących się przed samochodem, że kierowca zwalnia. 

W pierwotnym wpisie napisałem, że światło zmieniało natężenie zależnie od siły hamowania. To stwierdzenie może nieco mijać się z prawdą, ponieważ trudno potwierdzić tę informację w większej ilości sensownych źródeł. Przedni pas świetlny świecił na niebiesko podczas hamowania i tej wersji się trzymajmy.

Pierwsza wersja Nuccio Bertone z dobrze widocznym pasem świetlnym | topspeed.com

Wnętrze spokojniejsze od nadwozia

Środek jest dużo spokojniejszy od nadwozia. Dominują szarość, aluminium i pomarańczowa tapicerka. Przez środek biegnie szeroka konsola, która rozdziela kierowcę i pasażera. Fotele dostały charakterystyczne pomarańczowe obicie z czarnym wzorem.

Przy fotelach pojawiły się również aluminiowe wzmocnienia w kształcie litery Y. Miały zwiększać sztywność i bezpieczeństwo konstrukcji. Nie ma za to klasycznego wewnętrznego lusterka wstecznego. Widok za samochodem zapewnia kamera i ekran umieszczony na desce rozdzielczej.

Część przełączników i rozwiązań technicznych pochodzi oczywiście z samochodu dawcy, ale Bertone przygotowało własną deskę, konsolę, fotele i wykończenie. Dlatego wnętrze nie wygląda po prostu jak F430 z inną tapicerką. Choć osobiście nie mogę oprzeć się wrażeniu, że bazą było jakieś BMW – sugeruje to kształt górnej części deski oraz kratki nawiewu.

Skromne w porównaniu do karoserii wnętrze | astebolaffi.it

Bertone chciało za niego 2 miliony euro

Po premierze w Pekinie Bertone próbowało sprzedać samochód. Cena wynosiła około 2 milionów euro, czyli wówczas około 2,6 mln dolarów. W 2012 roku firma informowała nawet o negocjacjach z chińskim kolekcjonerem, który miał być poważnie zainteresowany zakupem. Do sprzedaży jednak nie doszło.

Nuccio pojechało jeszcze do Stanów Zjednoczonych, gdzie pokazano je podczas Concorso Italiano w Monterey. Później wróciło do Bertone i zostało tam na kilka lat.

Jeden z ostatnich samochodów Bertone

W tym miejscu historia Nuccio łączy się z problemami samej firmy. Carrozzeria Bertone znajdowała się już wtedy w trudnej sytuacji finansowej. W kolejnych latach problemy tylko się pogłębiały, a w 2014 roku firma ogłosiła bankructwo.

Nuccio było ostatnim własnym samochodem zaprojektowanym przez Bertone. Później firma przy współpracy z Astonem Martinem stworzyła jeszcze model Rapide Bertone Jet 2+2, ale była to bardziej odmiana nadwoziowa niż kompletny projekt od podstaw.

Z tej strony również wygląda genialnie | Wikimedia

Samochodu jednak nadal nie udało się sprzedać i od 2012 roku stał w magazynach Bertone. Zmieniło się to dopiero w 2018 roku, kiedy podczas sprzedaży majątku upadłej firmy Nuccio kupił prywatny kolekcjoner. Był to pierwszy prywatny właściciel tego auta.

29 tysięcy kilometrów, ale nie Nuccio

Tutaj jest jeszcze ciekawy szczegół. W 2025 roku licznik pokazywał 29 127 km. Według RM Sotheby’s zdecydowana większość tego przebiegu pochodzi jeszcze z Ferrari F430, zanim samochód został przebudowany przez Bertone.

Od zakupu w 2018 roku Nuccio było pokazywane publicznie bardzo rzadko. W 2025 roku pojawiło się między innymi podczas The ICE w St. Moritz, a następnie właściciel ponownie wystawił samochód na sprzedaż.

Jednak i tym razem kupca nie znaleziono. Czyli samochód, którego stworzenie pochłonęło około 15 tysięcy roboczogodzin, dostał mechanikę Ferrari F430, powstał tylko w jednym jeżdżącym egzemplarzu i był jednym z ostatnich projektów starego Bertone, już drugi raz miał problem ze znalezieniem właściciela.

Nuccio Bertone w 2018 roku | Wikimedia
Co myślisz o tym artykule?
  • Świetny (1)
  • Interesujący (0)
  • Przydatny (0)
  • Nudny (0)
  • Słaby (0)
Total
0
Shares

Bądź na bieżąco!

Otrzymuj natychmiastowe powiadomienie email o nowych wpisach.

Bez spamu i reklam. Tylko najnowsza treść!

Comments 1
  1. Te boczne rynny przy dachu powodują ze auto zrobiło się pokraczne.
    Dla mnie do przyjęcia

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Prev
Mercedes-Benz G4 W31 (1934-1939) – losowa fura #35

Mercedes-Benz G4 W31 (1934-1939) – losowa fura #35

Next
Lamborghini Athon (1980) – losowa fura #29

Lamborghini Athon (1980) – losowa fura #29

You May Also Like
Total
0
Share